Dag vier: ik ben hier

30 nov 2018

Marissa van Dijk

Leestijd 3 minuten

Dag vier: ik ben hier

Dag 4: ik ben hier

De donder kraakt langs mijn botten en terwijl bliksemschichten de hemel boven Moria secondenlang roze en groen kleuren begeven wij ons weer in de hel van Europa. Team HumanityHumanity en Team Project Keep Dreaming slaan voor de derde dag de handen ineen en met ieder zo onze eigen beweegredenen koersen we samen op liefde, waardigheid en warmte.

De wind rukt aan onze poncho's terwijl we ons in de laatste secties begeven op zoek naar de kinderen van Moria. Het is noodweer, het slagregent ongekend hard en dieper en dieper verdwijnen we in het doolhof aan tenten en isoboxen. De waanzin van de situatie en de eenheid die we vormen zorgen voor een raar soort van vrolijkheid. Ik zie het ook bij mijn teamgenoten. We stampen in plassen en gieren om het water wat overal kruipt en sluipt en zelfs onze onderbroeken doorweekt. Kinderen omarmen verbaasd hun dekens en papa’s en mama’s zenden dankbare blikken.

Ik voel een diep respect voor deze mensen die struikelen, vallen, opstaan en weer opstaan.
Langzaam kruipen gedachten onder mijn huid. De donder verschuift iets in mij, een besef dat gierend als nagels op een schoolbord mijn hart open kraakt. Bruine ogen vol met nieuwe waarheden haken in de mijne en ik dwing mezelf om te blijven kijken, het ongemak en de schaamte te verdragen.

Ik schaam me voor het politieke beleid en gedeelde Hollandse meningen die ik bij me draag. Wij die uit angst om onze welvaart te verliezen onze grenzen en harten gesloten houden voor dat wat de niet kennen en niet willen weten. Wij, die in onze zoektocht naar geluk maar niet lijken te beseffen dat we er al zijn, verankerd in het paradijs met gouden schroeven. Massaal proberen we het gat in onze ziel te vullen met de nieuwste I-phone, een verre vakantie of een mooie jurk. En ja, ik doe dat ook! Het wordt tijd dat we ons neerleggen bij het besef dat het enige wat ons weer heel kan maken is onze handen te openen met de zachtheid van onze palmen naar boven om te delen wat we hebben en te kunnen ontvangen wat ons geboden wordt.

Ik ben hier en hou handen zonder lichamen vast, van moeders, vaders opa’s en oma’s, In het donker uitgestoken door tentdoeken, uit ramen en langs hekken omrand door prikkeldraad.

Ik ben hier waar dromen sneuvelen in de drek van onze realiteit, in dit niemandsland zonder helder pad.

Hier.... in Europa.